ต่อหน้าฉัน ฉากกลางคืนเปิดออก หนักอึ้งด้วยน้ำหนักของนิทานพื้นบ้าน ฉันถูกดึงดูดไปยังกลุ่มคนที่อยู่ภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยวด้วยความกลัวและความปีติยินดี ตัวเลขตรงกลาง ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายแพะที่โดดเด่น ทำหน้าที่เป็นประธานในการชุมนุม รูปแบบที่น่าประทับใจของมันถูกเน้นด้วยความมืด การใช้แสงและเงาอย่างเชี่ยวชาญของศิลปินเน้นย้ำถึงลักษณะผอมบางของรูปทรง ซึ่งเน้นถึงอารมณ์ดิบที่สลักอยู่บนใบหน้าของพวกเขา ฉันแทบจะได้ยินเสียงกระซิบและเสียงซ่าของเครื่องแต่งกาย เสียงพึมพำที่ว้าวุ่นใจของผู้คน จานสีถูกลดทอน แต่ละครกลับเต้นเร้า ด้วยการไล่ระดับสีดำ เทา และโอเคอร์ที่ละเอียดอ่อนซึ่งครอบงำองค์ประกอบ ทำให้เกิดความรู้สึกไม่สบายใจและลางสังหรณ์ เป็นซิมโฟนีภาพของความน่าสยดสยอง ซึ่งบอกเป็นนัยถึงพิธีกรรมที่ซ่อนอยู่ของราตรี