Voor mij ontvouwt zich een nachtelijke scène, zwaar van de last van folklore. Ik word aangetrokken tot een maanverlichte bijeenkomst van figuren, wier gezichten zijn vertrokken in een mengeling van angst en extase. De centrale figuur, een dominerend geitachtig wezen, presideert over de vergadering, wiens imposante vorm wordt geaccentueerd door de duisternis. Het meesterlijke gebruik van licht en schaduw door de kunstenaar benadrukt de magere kenmerken van de figuren en benadrukt de rauwe emotie die in hun gezichten is gegraveerd. Ik kan bijna de fluisteringen en het geritsel van de kleding horen, het verontrustende gemurmel van de menigte. Het palet is gedempt, maar het drama pulseert, dankzij de subtiele gradaties van zwart, grijs en oker die de compositie domineren, waardoor een gevoel van onbehagen en voorgevoel ontstaat; het is een visuele symfonie van het macabere, dat de verborgen rituelen van de nacht suggereert.