ในภาพนี้ วินเซนต์ แวน โก๊ะ มองไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่นด้วยความสุภาพและความท้าทาย หมวกฟางที่ใหญ่เกินไปคือภาพซึ่งกันและกัน โดดเด่นและบดบังพาดพื้นที่นุ่มนวล เคลื่อนที่อยู่บนพื้นหลังที่มีลักษณะโชกโกแลตอย่างมีพลังและวุ่นวาย ทุกการเขียนพดนิตเป็นที่ยอมรับได้ราวกับว่ามีชีวิตอยู่ มีสีเขียวและสีน้ำเงินที่ต้องการสะท้อนพลังทางอารมณ์ที่ไม่น่าเชื่อมียอยู่ภายใน ศูนย์กลางของพวกเขา นั้นคือของผมสีฟ้าที่สดใสที่รายล้อมไปด้วยน้ำหนักอันอุ่น นั่นทำให้ผู้ดูรู้สึกว่าตนคือผู้ทดสอบและผู้ไว้วางใจในโลกแห่งชีวิตของเขา

การเลือกด้านสีโดดเด่น แต่ยังมีความซับซ้อน โดยมีสีส้ม สีเหลืองทอง และสีบรอนด์ที่ทอดยาวไปกับพื้นหลังที่มีรสชาติเป็นหนิ่งอย่างสมบูรณ์ ความงามของเทคนิคที่เป็นอิสระของแวน โก๊ะมีความสมจริง ความเร่งรีบ และความปรารถนาที่อยู่ในทุกการเขียนไปอยู่ที่นั่น รูปแบบการอภิปรายไม่แพ้ใครที่ดูใกล้ชิดกันในฐานะที่ได้บันทึกจังหวะตนเล่นที่ลึกซึ้ง มีค่าในเวลาที่ได้แสดงลงทุนเสนอข้อพิจารณาต่อศิลปะ การลองการวัดการเพียงเขียนในเหตุการณ์ในที่ที่เขาเห็นภาพนี้ว่าตนกลางเหตุการณ์วัดใด และทั้งหมดนี้ทำให้ภาพนี้ไม่เพียงแต่เป็นสิ่งที่เจอสูง แต่ยังให้ความลึกซึ้งที่อยู่กับฆาตกรออเดอร์ เชื้อความรู้สึกมากมายที่มอบให้แก่ปีที่สำคัญในชีวิต.