ในภาพมุมมองที่น่าหลงใหลของหนองน้ำที่เงียบสงบนี้ ผู้ชมรู้สึกทันทีว่าถูกพาตัวไปสู่โอเอซิสที่เงียบสงบ ที่ซึ่งปทุมมาลัยลอยอยู่เองอย่างสง่างามท่ามกลางการสะท้อนที่แผ่วเบา ผิวน้ำดูเหมือนจะเป็นกะลาสีอำนาจสีน้ำมากมาย — สีเขียวอ่อนเต้นระบำไปกับสีน้ำเงินอ่อน ขณะที่สัมผัสเรียบเรียงของสีชมพูและขาวจากดอกไม้ปรากฏอยู่ท่ามกลางการวาดอย่างอ่อนโยน เทคนิคของมอเนต์ที่นี่ถือว่าสร้างเสน่ห์; เขาใช้แปรงที่กว้างเร้าใจ ซึ่งบอกถึงความลื่นไหลของน้ำ ดึงดูดผู้ชมและเปิดให้ผู้ชมเวลาขุ่นมัวในคุณภาพที่เป็นฝันๆ

ในแง่ของอารมณ์ มีความรู้สึกที่สงบและเป็นสำนึกในน้ำนี้ แสงที่มีเสมอเหมือนส่งผ่านอย่างนุ่มนวลระหว่างใบไม้ ห่มเบาผ้านั่งภาพนี้ในอ้อมกอดที่อบอุ่น แทบจะเหมือนกับว่าธรรมชาติเปล่งเสียงหาเสียงลมหายใจเป็นความลับให้แก่คนที่หยุดเพื่อชื่นชมความงามนี้ ในอดีตชิ้นนี้แสดงถึงความหลงใหลของมอเนต์ในสวนของเขาและการติดต่อสัมผัสระหว่างแสงกับสีได้เป็นอย่างดี มันตั้งอยู่บนสัญลักษณ์ของการเคลื่อนไหวประทับตา เพื่อจับภาพช่วงเวลาในมีบ่อยชั่วคราวชัดเจนในเวลา รูปวาดนี้มีความหมายทางศิลปะไม่ได้มีเพียงการใช้สีที่สดใสและเทคนิคที่เป็นนวัตกรรมใหม่ แต่ยังเป็นการพิสูจน์ความพยายามที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจากมอเนต์ในการแสดงเอาสิ่งที่เป็นสิ่งที่ลมขอบอลมแค่ช่วงเวลาในธรรมชาติ.