ผลงานชิ้นนี้ที่น่าหลงใหลสะท้อนภาพของเด็กหญิงวัยเยาว์ที่อาจจะยังไม่ถึงสี่ขวบ นั่งอยู่บนที่นั่งด้วยท่าทางคำนึงถึง ผังงานเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยอารมณ์ เด็กน้อยยึดแขนซ้ายของเธอไว้อย่างหนักแน่นบนโต๊ะไม้ที่แข็งแรง ถือชามไว้ในมือ ซึ่งชามนี้เรียบง่ายแต่มีลวดลายสีน้ำเงินและขาวที่สะดุดตา ผมบลอนด์ของเด็กสาวซึ่งรวบด้วยผ้าคาดศีรษะสีเหลืองอ่อน ดูยุ่งเหยิงแต่ก็น่าชื่นชม แสดงถึงความไร้เดียงสาที่น่าขำ ในขณะที่สายตาที่ตั้งใจของเธอดูเหมือนจะซ่อนความคิดลึกซึ้งสำหรับอายุที่น้อยนิด โมเนต์ใช้การขีดเขียนพู่กันได้อย่างเต็มชีวิต แต่ละท่าทางมีจุดมุ่งหมาย ทำให้รู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวพร้อมความนิ่งอยู่ในตนเอง

พื้นหลังเป็นสีน้ำตาลอ่อน ทำให้เด็กน้อยกลายเป็นจุดเด่นของภาพ ดุจดั่งได้รับการส่องสปอร์ตจากแสงที่สาดลงมาบนใบหน้า ยกระดับความนุ่มนวลของผิวเธอและความสีชมพูอ่อนที่อยู่บนแก้ม พาเลตสีมีแนวโน้มเบาเบา ขึ้นอยู่กับโทนที่เกิดจากธรรมชาติ ซึ่งรวมถึงสีขาวครีม สีฟ้าอ่อน และเบจอุ่น ที่ส่งมอบรูปลักษณ์ที่อบอุ่นและรู้สึกคุ้นเคย มีความรู้สึกทางอารมณ์ในท่าทางของเธอ กระตุ้นความอยากรู้และเล็กน้อยของความหวนคิดออกมา เหมือนกับว่าเรากำลังสอดรู้ช่วงเวลาหนึ่งของการไร้เดียงสาในวัยเด็ก ในบริบทที่กว้างไกลกว่าหน้าที่ของศิลปะ ภาพเหมือนแห่งความใกล้ชิดนี้กระซิบบอกเกี่ยวกับการพัฒนาสไตล์ในปลายศตวรรษที่ 19 ที่ทางเนื่องจากแนวทางนี้เริ่มให้ความสำคัญกับช่วงเวลาส่วนตัวที่มักจะถูกมองข้าม ซึ่งถือเป็นการเบี่ยงเบนที่ชัดเจนจากหัวข้อประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ที่เข้าครอบงำในยุคสมัยก่อนหน้า