Bu çarpıcı eserde, izleyici, okumaya derinlemesine dalmış genç bir kadının samimi bir tasvirleriyle karşılaşır. Loş bir alanda oturan figür, düşünmeye davet eden huzurlu bir atmosferle sarılmıştır. Van Gogh'un karakteristik fırça darbeleri, özellikle yeşil ve kırmızı tonlarıyla, serin bir huzur içinde sıcaklık hissi evrgen canlı ama huş senör bir renk etkileşimi oluşturur. Boynunu saran atkı, donuk arka plana karşı çapıcı bir renk patlaması katmaktadır.

Kompozisyon, gözün dikkatini onun duruşuna çekiyor; başı konsantrasyon içinde eğilmiş, parmakları kitabı nazikçe tutarak sessiz bir içe dönüş anı öneriyor. Arka plan onun etrafında dönerken, belki de iç düşüncelerini temsil ediyor, eserin duygusal etkisini artırıyor. Tarihsel olarak bu eser, Van Gogh'un insan durumu ve yalnız kişisel düşünce anlarıyla olan ilgisini yansıtıyor—19. yüzyıl sonlarındaki eserlerinde baskın olan unsurlar. Bu resim sadece sanatsal bir ifade değil, aynı zamanda edebiyatın konfor ve kaçış sağlama değeri üzerine bir yorumdur, sanatın hayatımıza getirdiği duygusal ağırlığı özetlemektedir.