Eser, derin bir duygusal karmaşayı canlı bir şekilde temsil etmesiyle etkileyici bir tablo oluşturuyor. Solda bir baş dönmesi ve acı içinde olan bir yüz, sağda ise hayali, peçe takmış bir figür, rahatsız edici bir atmosfer yaratmakta. Munch, koyu ve boğucu bir arka planda cesur, neredeyse çılgın renklerle; çoğunlukla kırmızı ve sarı kullanıyor. Dönme hatları ve hareketler izleyicinin bakışını yönlendirerek bir kargaşa ve umutsuzluk hissi uyandırıyor. Her fırça darbesi, duygunun yankılandığı gibi görünerek, izleyiciyi insan azabının derinliklerine çekiyor.

Özellikle etkileyici olan ise figürlerin başına gelen kahredici bir çığlığın kişinin yüzünden yayıldığıdır; içsel acıyı yankılayan bir ses gibi tınlıyor. Munch’un vurgulu biçim kullanımı gerilimi artırıyor — peçeli figürün saçları alev gibi akıyor, acıyla iç içe geçmiş bir tutkuyu öneriyor. Bu resim, 19. yüzyılın sonlarında doğmuş olup Munch'un eserlerinde yaygın olan varoluşsal kaygıyı yansıtmakta ve kendi döneminin psikolojik rahatsızlığını ortaya koymaktadır. Bir sanat eseri olarak, acıyı ve duygusal çöküşü araştıran çağırıcı bir keşif olarak ayakta duruyor ve dışavurumculuğun tarihiyle birleştiriliyor.