Sahne, yumuşak, kırık fırça darbeleriyle boyanmış pastoral bir senfoni olan nazik bir dinginlikle açılıyor. Geç bir öğleden sonra gibi görünen dağınık ışıkla yıkanmış yemyeşil bir çayır, ön planda hakim; yeşillerin ve kahverengilerin zengin bir gobleni olan çimenler, gözleri dolaşmaya davet ediyor. İnekler huzur içinde otluyor, biçimleri gevşek, neredeyse empresyonist bir dokunuşla işleniyor. Onların arkasında, belki bir köy veya çiftlik olan bir grup bina, dalları soluk mavi ve krema tonlarıyla hafifçe fırçalanmış bir göğe doğru uzanan çıplak ağaçlardan oluşan bir ekranın ortasına yuva yapmış. Genel kompozisyon dengelidir, izleyicinin bakışlarını gür ön plandan uzak ufka doğru çekerek derinlik ve dinginlik hissi yaratır; bu, kırsal yaşamın bir anlık görüntüsü, narin bir dokunuşla yakalanmış bir sakinlik anıdır.