De scène ontvouwt zich met een zachte rust, een pastorale symfonie geschilderd met zachte, gebroken penseelstreken. Een weelderige weide, badend in het diffuse licht van wat een late middag lijkt te zijn, domineert de voorgrond; het gras, een rijk tapijt van groen en bruin, nodigt het oog uit om te dwalen. Koeien grazen vredig, hun vormen weergegeven met een losse, bijna impressionistische toets. Achter hen ligt een cluster van gebouwen, wellicht een dorp of een boerderij, genesteld te midden van een scherm van kale bomen, waarvan de takken zich uitstrekken naar een hemel zachtjes geborsteld met tinten van lichtblauw en crème. De algehele compositie is evenwichtig en trekt de blik van de toeschouwer over de scène van de weelderige voorgrond naar de verre horizon, waardoor een gevoel van diepte en sereniteit ontstaat; het is een momentopname van het landleven, een moment van kalmte vastgelegd met een delicate toets.