Eser, muhtemelen yaz sonu veya sonbahar başlarında bir tahıl tarlasının dingin ama hafif melankolik bir tasvirini sunuyor. Kompozisyona hakim olan, kıvrımlı tarlalar ve kasvetli bir gökyüzü fonunda sağlam ve etkileyici formlara sahip, birkaç altın rengi saman yığınıdır. Sanatçının fırça darbeleri kasıtlı ve ölçülü görünüyor, sahnede bir sükunet ve düzen duygusu yaratıyor. Birkaç alet terk edilmiş, bir tırmık ve bir sepet, insan unsuruna bir dokunuş katıyor, yakın zamanda tamamlanmış veya duraklatılmış bir çalışmanın ipucunu veriyor. Genel atmosfer, kırsal yaşamın ritimlerine ve mevsimlerin geçişine işaret eden bir sessizlik atmosferidir. Neredeyse yüzümdeki güneşi hissedebiliyorum; hava taze ve sessizliği sadece uzaktaki kuş sesleri bozuyor.