Dzieło przedstawia spokojne, choć nieco melancholijne przedstawienie pola zboża, prawdopodobnie późnym latem lub wczesną jesienią. Kompozycję dominują złote stogi siana, których formy są solidne i imponujące na tle pofałdowanych pól i ponurego nieba. Pociągnięcia pędzla artysty wydają się celowe i wyważone, tworząc poczucie spokoju i porządku w scenerii. Kilka narzędzi leży porzuconych, grabie i kosz dodają element ludzki, sugestię niedawno zakończonej lub wstrzymanej pracy. Ogólna atmosfera to cisza, sugerująca rytmy życia wiejskiego i przemijanie pór roku. Prawie czuję słońce na twarzy; powietrze jest rześkie, a ciszę przerywają jedynie odległe śpiewy ptaków.