Het kunstwerk presenteert een serene, maar enigszins melancholische weergave van een graanveld, waarschijnlijk aan het einde van de zomer of het begin van de herfst. De compositie wordt gedomineerd door verschillende gouden hooibergen, waarvan de vormen solide en indrukwekkend zijn tegen een achtergrond van glooiende velden en een sombere lucht. De penseelstreken van de kunstenaar lijken opzettelijk en afgemeten, waardoor een gevoel van kalmte en orde in de scène ontstaat. Enkele gereedschappen liggen achtergelaten, een hark en een mand voegen een vleugje van het menselijke element toe, een suggestie van recent voltooid of gepauzeerd werk. De algemene sfeer is van stilte, die de ritmes van het plattelandsleven en de seizoenen suggereert. Ik kan bijna de zon op mijn gezicht voelen; de lucht is fris en de stilte wordt alleen verbroken door de verre geluiden van vogels.