Derin bir yas örtüsüne sarılı bu figür, yoğun bir duygusal tepki uyandırıyor; yeşil ve siyah renklerde kalın, ifade edici fırça darbeleri, bir ciddiyet havası oluşturuyor. Örtü kadını sararken, neredeyse onu acısına kucaklıyormuş gibi, uzatılmış elleri—sinirli bir şekilde sıkılmış—bir savunmasızlık duygusunu satıyor. Van Gogh'un karakteristik tekniği burada parlıyor; boyanın katmanlanması, neredeyse acısını hissetmek için dokunmaya davet eden bir doku ekliyor. Renk paletinin derinliği duyguların ağırlığını vurguluyor ve izleyiciyi kayıp deneyimine ortak ediyor. Gizli yüzden ilginç bir gerginlik doğuyor—bu anonimlik, yas ve umutsuzluk gibi evrensel temalarla bağlantılı mı diye düşündürüyor, onu aynı zamanda ilişkili ancak uzak, neredeyse garip bir varlık haline getiriyor.