Bu etkileyici sahne, kahverengi, gri ve siyahın uğursuz, mat tonlarıyla dolu ıssız bir manzara üzerinde kaos ve umutsuzlukla dolup taşıyor. Ölümün egemenliği her köşeye sinmiş—silahlı iskeletler, işkence ve ölümün farklı aşamalarında olan kurbanları sürükleyerek kanlı sahnede fırtına gibi esiyor. Kompozisyon yoğun ve telaşlı; insan figürleri, atlar ve iskelet elçiler vahşi bir yıkım dansı içinde iç içe geçiyor. Gökyüzü ağır ve kasvetli, solmakta olan güneşi andıran sarımsı bir ton saçarken, ufuk çizgisi yangınlar, duman ve sisle örtülü gemilerle dolu; acımasız yıkımın simgeleri.

Sanatçının titiz fırça darbeleri bu kıyamet manzarasına soğuk bir kesinlik katıyor. Her figür, silah ve kırık parça, yaşayanlar ve ölüler arasındaki mücadelede yakalanmış gibi hareket ediyor. Renk paleti mütevazı ama kırmızının çarpıcı parıltıları kanın akışını hatırlatıyor. Ölümün yüküyle parçalanan manzarada, çıplak ağaçlar meşale gibi yükseliyor, asılı bedenler kaçınılmazlığın sessiz tanıkları olarak duruyor. Duygusal olarak tablo korku ve direnişin nafileliğiyle dolup taşıyor, veba, savaş ve siyasi istikrarsızlıkla çalkalanan sıkıntılı bir dönemde ölümün sert bir yansıması olarak yankılanıyor. Sanatsal önemi, insanın savunmasızlığını ve ölümün acımasız yayılımını çıplak bir şekilde simgeleyen, Rönesans döneminin memento mori ve dünya yaşamının geçiciliğine dair derin kaygısını ortaya koyan eserdir.