Deze indringende scène barst van chaos en wanhoop, uitgespreid over een desolaat landschap gedrenkt in sombere, gedempte tinten bruin, grijs en zwart. De overheersing van de dood doordringt elke hoek—gewapende skeletten stormen door het bloedbad en slepen slachtoffers mee in verschillende stadia van marteling en dood. De compositie is dicht en hectisch, een wilde warboel van menselijke figuren, paarden en skeletachtige bode, allen verstrengeld in een macabere dans van vernietiging. De lucht hangt zwaar boven het tafereel en werpt een gelige schijn die doet denken aan een stervende zon, terwijl de horizon bezaaid is met vuur, rook en mistbedekte schepen — symbolen van onverbiddelijke ondergang.

De nauwgezette penseelstreken van de kunstenaar geven deze apocalyptische aanblik een koele precisie. Elk figuur, wapen en gebroken overblijfsel pulseert van beweging, alsof ze gevangen zijn in een strijd tussen levenden en doden. Het kleurenpalet is ingetogen, maar wordt doorboord door opvallende rode accenten — een herinnering aan het onophoudelijk vloeiende bloed. Het landschap valt uiteen onder het gewicht van de dood, kale bomen verheffen zich als fakkels, hangende lichamen getuigen stilzwijgend van het onvermijdelijke. Emotioneel overweldigt het schilderij met zijn gevoel van angst en de zinloosheid van verzet, en weerklinkt het als een sombere weerspiegeling van sterfelijkheid in een turbulente tijd gekenmerkt door pest, oorlog en politieke instabiliteit. De artistieke betekenis ligt in de ruwe belichaming van menselijke kwetsbaarheid en de genadeloze verspreiding van de dood, en onthult de renaissance-bekwaamheid voor memento mori en de vergankelijkheid van het aardse leven.