Αυτό το έργο τέχνης σε τραβάει αμέσως, σωστά; Η σύνθεση είναι εντυπωσιακή, μια θραυσματική θέαση, σχεδόν κυβιστική στη δομή της. Υπάρχει μια αίσθηση συγκρούσεων πραγματικοτήτων· αποσπασματικές μινιατούρες συγκλίνουν στον καμβά. Βλέπουμε μια σκηνή με φιγούρες συγκεντρωμένες σε ένα βαγόνι τρένου με ένα χιονισμένο βουνό στο παρασκήνιο. Δίπλα τους, κρέμεται ένα πορτρέτο ενός άνδρα με μουστάκι, μια προσεκτική ματιά στο κεντρικό πρόσωπο.

Μιλώντας γι' αυτό, η γυναίκα που στέκεται, με την ήρεμη έκφρασή της, κυριαρχεί στον χώρο. Την πλαισιώνουν δύο άλλες φιγούρες, η μία με το πρόσωπο σκοτεινό. Τα χρώματα που χρησιμοποιούνται εδώ είναι πλούσια και γήινα, κυρίως κυριαρχούνται από σιωπηλά πράσινα και καφέ, γεγονός που δίνει σε αυτό το έργο μια συγκρατημένη ενέργεια. Είναι σαν να ψιθυρίζει το έργο τέχνας μυστικά. Διηγείται μια ιστορία και προσκαλεί τον θεατή να συμπληρώσει τα κενά, να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα σχετικά με την αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των χαρακτήρων. Υπάρχει μια σιωπηρή ένταση στο έργο, ένας ιστορικός συντονισμός που είναι δύσκολο να αγνοηθεί.