Dit schilderij trekt je onmiddellijk aan, nietwaar? De compositie is opvallend, een gebroken gezicht, bijna kubistisch in zijn structuur. Er is een gevoel van botsende realiteiten; gefragmenteerde vignetten komen samen op het doek. We zien een scène van figuren die verzameld zijn in een treinwagon met een besneeuwde berg op de achtergrond. Naast hen hangt een portret van een man met een snor, een oplettende blik op de centrale figuur.

Over dat gesproken, de staande vrouw, met haar serene uitdrukking, domineert de ruimte. Ze wordt geflankeerd door twee andere figuren, waarvan één met een verborgen gezicht. De kleuren die hier worden gebruikt zijn rijk en aards, grotendeels gedomineerd door gedempte groenen en bruinen, wat dit schilderij een ingetogen energie geeft. Het is bijna alsof het schilderij geheimen fluistert. Het vertelt een verhaal en nodigt de kijker uit om de gaten op te vullen, om hun eigen conclusies te trekken over de interactie tussen deze personages. Er is een stille intensiteit in het stuk, een historische resonantie die moeilijk te negeren is.