Ten obraz od razu przyciąga wzrok, prawda? Kompozycja jest uderzająca, podzielony widok, prawie kubistyczny w swojej strukturze. Jest poczucie zderzających się rzeczywistości; pofragmentowane sceny łączą się na płótnie. Widzimy scenę postaci zgromadzonych w wagonie kolejowym z zaśnieżoną górą w tle. Obok nich wisi portret wąsatego mężczyzny, uważne spojrzenie na główną postać.

Mówiąc o tym, stojąca kobieta, ze swoim spokojnym wyrazem twarzy, dominuje przestrzeń. Towarzyszą jej dwie inne postacie, z których jedna ma zasłoniętą twarz. Użyte tu kolory są bogate i ziemiste, w większości zdominowane przez stonowane zielenie i brązy, co nadaje temu obrazowi powściągliwą energię. To tak, jakby obraz szeptał sekrety. Opowiada historię i zaprasza widza do wypełnienia luk, do wyciągnięcia własnych wniosków na temat interakcji między tymi postaciami. W dziele jest cicha intensywność, historyczny rezonans, który trudno zignorować.