Młoda kobieta, zmęczona swoimi trudami, spoczywa na wiejskim wózku przepełnionym sianem. Scena skąpana jest w miękkim, rozproszonym świetle, które wydaje się pochodzić z późnego popołudnia. Jej strój – prosta biała bluzka, ciemnoniebieska suknia i efektowna czerwona chusta – mówi o wiejskim życiu. Jej nagie stopy zwisają, dając do zrozumienia, jak ciężki był dzień, a jej twarz zdradza mieszankę zmęczenia i zadumy. Opiera się na wózku, pogrążona w myślach, wpatrzona w dal. Tło, gobelin zielonych pól i delikatnie kołyszących się drzew, dopełnia spokojną atmosferę, sugerując chwilę wytchnienia i refleksji po pracy. Umiejętne użycie światła i cienia przez artystę rzuca delikatną poświatę na postać, przyciągając wzrok widza i potęgując poczucie intymności.