Η ζωγραφιά αποτυπώνει μια ονειρεμένη θέα της γέφυρας Waterloo, περιβαλλόμενη από μια απαλή ομίχλη, όπου το φως χορεύει στην επιφάνεια του ποταμού Τάμεση. Οι καμάρες της γέφυρας, αν και μερικώς καλυμμένες, δημιουργούν μια ρυθμική επανάληψη που προσελκύει το βλέμμα μέσα από τον καμβά; αρμονίζουν με τα μαλακά κύματα από κάτω. Η ιμπρεσιονιστική τεχνική του Μονέ προσφέρει μια αίσθηση ροής και παροδικής ομορφιάς, όπου κάθε πινελιά ψιθυρίζει τη φευγαλέα φύση του φωτός και του νερού.

Η ήπια παλέτα χρωμάτων—κυρίως γαλάζια, γκρι και λεπτές χρυσές πινελιές—χαρίζει στη σκηνή μια ήρεμη, σχεδόν αιθέρια ποιότητα, ανακαλώντας μια ήρεμη πρωινή ή απογευματινή ατμόσφαιρα. Υπάρχει μια λεπτεπίλεπτη αλληλεπίδραση μεταξύ φωτός και σκιάς, τονίζοντας τις ατμοσφαιρικές συνθήκες που διαμορφώνουν την αντίληψή μας για τον κόσμο. Η ικανότητα του Μονέ να συλλάβει την ουσία μιας στιγμής γίνεται απτή; κάθε στοιχείο, από τον θολό ουρανό μέχρι τα μακρινά βάρκες, προσκαλεί τους θεατές να αναλογιστούν τη σχέση μεταξύ φύσης και αστικής ζωής. Αυτή η ζωγραφιά δεν απλώς απεικονίζει μια γέφυρα; μεταφέρει τους παρατηρητές σε ένα μέρος όπου ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει, προκαλώντας ένα αίσθημα νοσταλγίας και θαυμασμού.