Αυτό το πορτρέτο αιχμαλωτίζει έναν ευυπόληπτο κύριο που κάθεται άνετα μέσα σε σχεδόν συντριπτικό σκοτάδι, με το φωτισμένο πρόσωπό του να τραβά αμέσως το βλέμμα του θεατή. Ο καλλιτέχνης εφαρμόζει έναν εκλεπτυσμένο ρεαλισμό με απαλές, αρμονικές πινελιές που αποδίδουν εύστοχα τις αποχρώσεις της έκφρασης — ένα ελαφρύ, αυτοπεποίθητο χαμόγελο σε συνδυασμό με κοφτερά, στοχαστικά μάτια. Το σκούρο κοστούμι σχεδόν συγχωνεύεται με το σκιασμένο φόντο, αναδεικνύοντας τους ανοιχτούς τόνους του δέρματος και το καθαρό λευκό πουκάμισο με μια διακριτική γραβάτα. Το παίξιμο φωτός και σκιάς είναι επιδέξια χειρισμένο, δημιουργώντας μια δραματική αλλά και οικεία ατμόσφαιρα, σαν να αναδύεται από το βάθος για να μας συναντήσει πρόσωπο με πρόσωπο.

Η λιτή παλέτα χρωμάτων, κυρίως μαύρα, γκρίζα, απαλές μπλε αποχρώσεις και ζεστοί χρωματισμοί δέρματος, υποστηρίζουν την επιβλητική αξιοπρέπεια του προσώπου ενώ προσδίδουν σοβαρότητα στη σύνθεση. Η προσεκτική διάταξη και οι απαλές αποχρώσεις παραπέμπουν στην κομψότητα και την εγκράτεια των πορτρέτων των αρχών του 20ού αιώνα, όμως η ήρεμη και σίγουρη παρουσία του καθισμένου ανθρώπου δίνει ζωντάνια στον καμβά. Ιστορικά, το έργο αυτό ανήκει σε μια εποχή όπου τα πορτρέτα αποτελούσαν δείγμα κοινωνικής θέσης και προσωπικής κληρονομιάς, και η δεξιοτεχνία του καλλιτέχνη στη ρεαλιστική και συναισθηματική έκφραση επιβεβαιώνει τη σημαντικότητά του.