Portret ukazuje dostojnego dżentelmena siedzącego wygodnie w niemal otaczającej go ciemności, przy czym oświetlona twarz natychmiast przyciąga uwagę widza. Artysta stosuje wyrafinowany realizm z delikatnymi, rozmytymi pociągnięciami pędzla, które subtelnie oddają niuanse wyrazu — lekki, pewny uśmiech i przenikliwe, refleksyjne oczy. Ciemny garnitur niemal stapia się z cienistym tłem, podkreślając jasne tony skóry i czystą białą koszulę z wzorzystym krawatem. Mistrzowskie wykorzystanie światła i cienia tworzy dynamiczną, a zarazem intymną atmosferę, jakby portretowany wyłaniał się z otchłani, by spojrzeć na nas twarzą w twarz.

Stonowana paleta kolorów, obejmująca przede wszystkim czernie, szarości, subtelne błękity i ciepłe tony skóry, podtrzymuje dostojność postaci i dodaje kompozycji powagi. Starannie ułożona kompozycja i stonowane barwy przywodzą na myśl elegancję oraz umiar portretów z początku XX wieku; jednak spokojna i pewna obecność modela tchnie życie w obraz. Historycznie dzieło to reprezentuje epokę, gdy portrety stanowiły symbol statusu społecznego i dziedzictwa osobistego, a umiejętność artysty w oddaniu realizmu i subtelnych emocji podkreśla artystyczne znaczenie tej pracy.