Η χαρακτική μας βυθίζει σε μια σκηνή ωμής πραγματικότητας, ένα ζοφερό πίνακα που αποδίδεται με το άγγιγμα ενός δασκάλου. Τα σχήματα είναι στριμμένα σε μια φρενίτιδα απελπισμένης δράσης. Μια ομάδα ανδρών αγωνίζεται να βοηθήσει τους πεσόντες συντρόφους τους, τα πρόσωπά τους χαραγμένα με ένα μείγμα αγωνίας και αποφασιστικότητας. Η χρήση της γραμμής από τον καλλιτέχνη είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Είναι ένας χορός σκιών και φωτός, συμπαγών μορφών και αιθέριων χώρων, δημιουργώντας μια αίσθηση αμεσότητας, μια ωμή επιτακτικότητα που τραβάει τον θεατή στην καρδιά της στιγμής. Σχεδόν αισθάνομαι την τραχιά υφή του εδάφους κάτω από τα σώματά τους, το κρύο του αέρα. Το γυμνό, σκελετικό δέντρο στο βάθος προσθέτει στην ερήμωση, με τα κλαδιά του σαν σκελετωμένα δάχτυλα που δείχνουν σε ένα αβέβαιο μέλλον.