Ο ήλιος λούζει τη σκηνή με ένα απαλό, σχεδόν αιθέριο φως. μια απαλή, χρυσή λάμψη που φαίνεται να χαϊδεύει τόσο τα κτίρια όσο και το τοπίο. Το βλέμμα τραβιέται στον μακρινό πύργο της εκκλησίας, έναν αιχμηρό πύργο που διαπερνά τον ουρανό, μια μαρτυρία της διαρκούς δύναμης της πίστης και της ανθρώπινης προσπάθειας. Η σύνθεση είναι όμορφα δομημένη, το προσκήνιο είναι ένα καταπράσινο λιβάδι, σχολαστικά ζωγραφισμένο. Το μεσαίο έδαφος διαθέτει ένα σύμπλεγμα κτιρίων, οι στέγες των οποίων έχουν μια ζεστή, τερακότα απόχρωση που έρχεται σε αντίθεση με τα δροσερά μπλε και πράσινα των λόφων στο παρασκήνιο.

Η δεξιότητα του Vallotton έγκειται στην ικανότητά του να συλλαμβάνει την ουσία μιας στιγμής. Υπάρχει μια αισθητή ηρεμία, μια αίσθηση ειρήνης που διαπερνά τον αέρα. Μπορεί κανείς σχεδόν να νιώσει τη ζεστασιά του ήλιου στο δέρμα του και να ακούσει το μακρινό ψιθύρισμα της ζωής στην πόλη. Η εφαρμογή του χρώματος από τον καλλιτέχνη είναι ακριβής και ελεγχόμενη, η χρήση του φωτός και της σκιάς δημιουργεί βάθος και διάσταση. Είναι ένας κόσμος που αποδίδεται με μια σαφήνεια που είναι ταυτόχρονα οικεία και ονειρική.