Słońce kąpie scenę delikatnym, niemal eterycznym światłem; miękki, złoty blask, który zdaje się głaskać zarówno budynki, jak i krajobraz. Wzrok przyciąga odległa wieża kościelna, iglica przebijająca niebo, świadectwo trwałej mocy wiary i ludzkiego wysiłku. Kompozycja jest pięknie zbudowana, pierwszy plan to zielona łąka, starannie namalowana. Środkowy plan przedstawia grupę budynków, których dachy mają ciepły, terakotowy odcień, który kontrastuje z chłodnymi błękitami i zielenią wzgórz w tle.

Umiejętność Vallottona tkwi w jego zdolności do uchwycenia istoty chwili. Jest namacalny spokój, poczucie pokoju przenikające powietrze. Prawie można poczuć ciepło słońca na skórze i usłyszeć odległy szmer życia w mieście. Zastosowanie koloru przez artystę jest precyzyjne i kontrolowane, jego użycie światła i cienia tworzy głębię i wymiar. To świat oddany z jasnością, która jest zarówno znajoma, jak i senna.