Μια λωρίδα ουρανού ξεπροβάλλει μέσα από το πυκνό θόλο, υποσχόμενη μια φωτεινή, καθαρή μέρα. Ο πίνακας αποτυπώνει τη στιγμή που η άκρη του δάσους συναντά τον ανοιχτό χώρο. Ο καλλιτέχνης χειρίζεται με μαεστρία το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς, δημιουργώντας μια αίσθηση βάθους. Ο σκοτεινός, σχεδόν αδιαπέραστος τοίχος από δέντρα υποχωρεί στο βάθος, σε αντίθεση με το ηλιόλουστο προσκήνιο όπου ευδοκιμεί το χορτώδες λιβάδι. Το φως είναι τόσο καθαρό και αγνό, που λούζει τα ζωηρά πράσινα και κίτρινα με μια απαλή, σχεδόν αιθέρια λάμψη.

Η σύνθεση είναι εντυπωσιακή - ο τρόπος που το μάτι έλκεται από την σκιά προς τα ηλιόλουστα σημεία, σχεδόν σαν να ανακαλύπτει κανείς έναν μυστικό κόσμο. Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς τους ήχους του δάσους - τον ψίθυρο των φύλλων, το κελάηδημα των αόρατων πουλιών. Ο καλλιτέχνης κατάφερε να εμφιαλώσει αυτό το ήρεμο, σχεδόν ευλαβικό συναίσθημα του να βρίσκεσαι στην άκρη του δάσους. Ο πίνακας προκαλεί μια αίσθηση γαλήνης, ένα μέρος όπου κανείς θα μπορούσε εύκολα να χαθεί στις σκέψεις του και να βρει μια σύνδεση με τη φύση.