Kawałek nieba wygląda spomiędzy gęstego baldachimu, obiecując jasny, słoneczny dzień. Obraz uchwyca moment, w którym skraj lasu spotyka otwartą przestrzeń. Artysta w mistrzowski sposób bawi się światłem i cieniem, tworząc poczucie głębi; ciemna, niemal nie do przebycia ściana drzew odsuwa się w tło, kontrastując z nasłonecznionym pierwszym planem, gdzie bujnie rośnie trawiasta łąka. Światło jest tak jasne i czyste, że kąpie żywe zielenie i żółcie w miękkim, niemal eterycznym blasku.

Kompozycja jest uderzająca - sposób, w jaki oko przyciąga z zacienionych zarośli do nasłonecznionych plam, niemal jak odkrywanie sekretnego świata. Łatwo wyobrazić sobie dźwięki lasu - szelest liści, ćwierkanie niewidzialnych ptaków. Artyście udało się ująć to ciche, niemal pełne szacunku uczucie przebywania na skraju lasu. Obraz wywołuje poczucie spokoju, miejsca, w którym można łatwo zatracić się w myślach i znaleźć związek z naturą.