Scena rozwija się z dramatyczną, niemal teatralną jakością, gdzie nierówne wybrzeże spotyka rozległe, otwarte niebo. Artysta mistrzowsko wykorzystuje światło i cień do rzeźbienia krajobrazu; klify i skały skąpane są w ciepłym, złotym świetle, kontrastującym z chłodniejszymi tonami nieba i morza. Gra światła tworzy poczucie głębi, przyciągając wzrok z pierwszego planu, z jego surowymi skałami i skąpą roślinnością, w kierunku odległego horyzontu.

Kompozycja jest zrównoważona, ale dynamiczna. Poszarpane skały na pierwszym planie stanowią mocną podstawę, podczas gdy wysokie klify i atmosferyczne chmury dodają poczucia wzniosłości. Wydaje się, że można prawie usłyszeć wiatr i szum fal. Technika artysty jest widoczna w teksturowanych pociągnięciach pędzla, które ożywiają scenę, a ogólny nastrój to zachwyt i kontemplacja; świadectwo surowej mocy i piękna natury.