Η σύνθεση βυθίζει αμέσως τον θεατή σε μια χαοτική δίνη. Μια μάζα τρομοκρατημένων προσώπων, στριφογυρισμένων σε εκφράσεις απόλυτου φόβου, κυριαρχεί στη σκηνή. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μαεστρία την τεχνική της χάραξης για να δημιουργήσει μια αίσθηση βάθους και σκιάς. Το σκοτάδι περιβάλλει τα σχήματα, ενισχύοντας το δράμα. Η έλλειψη έντονων φωτισμών και η επικράτηση σιωπηλών τόνων συμβάλλουν στη συνολική ζοφερή διάθεση. Είναι σαν ο ίδιος ο αέρας να είναι γεμάτος τρόμο.

Σχεδόν ακούω τους φρενήρεις αναστεναγμούς και βλέπω τα μεγάλα, άδειαν μάτια, τις μορφές που παλεύουν ενάντια σε μια αόρατη δύναμη. Πέφτουν ή τους παρασύρουν; Η εικόνα προκαλεί μια αίσθηση του άγνωστου, ενός ταξιδιού στο σκοτάδι. Τα σχήματα, με τα εκτεθειμένα άκρα και τις απελπισμένες εκφράσεις, είναι ταυτόχρονα γκροτέσκ και ευάλωτα. Η δύναμη του έργου έγκειται στην ικανότητά του να αγγίζει τους πρωτόγονους φόβους, απηχώντας τους ψιθύρους του υποσυνείδητου.