Kompozisyon, izleyiciyi anında kaotik bir girdaba sokuyor; mutlak korku ifadeleriyle çarpık, dehşete kapılmış yüzlerden oluşan bir kitle sahneye hakim. Sanatçı, derinlik ve gölge hissi yaratmak için ustalıkla kazıma tekniğini kullanıyor; karanlık figürleri sarıyor, dramı artırıyor. Güçlü vurguların olmaması ve kısık tonların yaygınlığı, genel kasvetli havaya katkıda bulunuyor; sanki havanın kendisi dehşetle dolu gibi.

Neredeyse çılgınca solukları duyabiliyor ve kocaman, anlamsız gözleri görebiliyorum, görünmez bir güce karşı çabalayan figürleri; düşüyorlar mı, yoksa sürükleniyorlar mı? Görüntü, bilinmeyenin, karanlığa yapılan bir yolculuğun hissini uyandırıyor. Açıkta uzuvları ve çaresiz ifadeleriyle figürler hem grotesk hem de savunmasız. Eserin gücü, ilkel korkulara dokunma, bilinçaltının fısıltılarıyla yankılanma yeteneğinde yatıyor.