Sahne, içsel bir yoğunlukla açılıyor; iki figür, şiddetin dansında kıvrılan bedenleriyle umutsuz bir mücadeleye kilitlenmiş durumda. Sanatçı, keskin, dünyevi bir palet kullanıyor; figürler, belirsiz ve bulanık bir manzaradan ortaya çıkıyor, formları zar zor belirtilmiş, daha çok kaderle boğuşan hayaletler gibi. Işık, kasvetli bir gökyüzünü kırmaya çalışıyor, acımasız takasa uğursuz bir parıltı düşürüyor. Boyanın kaba uygulaması, neredeyse tamamlanmamış kalitesi, karşılaşmanın hamlığını artırır. Bu, salt fiziksel savaşı aşan bir yüzleşmedir; ilkel içgüdülerden, insan doğasının karanlık akıntılarından bahseder. Atmosfer, söylenmemiş bir gerilimle yüklü, izleyiciyi böylesine vahşi bir çatışmanın kaçınılmaz sonuçlarını düşünmeye davet ediyor. Arka planın belirsiz şekilleri, mücadeledeki izolasyonu ve zamansızlığı vurgulayarak, bir ıssızlık ortamı öneriyor.