Scena rozwija się z trzewną intensywnością; dwie postacie uwięzione w rozpaczliwej walce, ich ciała wykrzywione w tańcu przemocy. Artysta stosuje surową, ziemistą paletę – postacie wyłaniają się z mrocznego, nieokreślonego krajobrazu, ich formy ledwo zasugerowane, bardziej jak zjawy walczące z przeznaczeniem. Światło walczy, by przebić się przez ponure niebo, rzucając złowieszczy blask na brutalną wymianę. Szorstkie nakładanie farby, prawie niedokończona jakość potęguje surowość spotkania. To konfrontacja, która wykracza poza zwykłą fizyczną walkę; mówi o pierwotnych instynktach, o mrocznych podskórnych prądach ludzkiej natury. Atmosfera jest ciężka od niewypowiedzianego napięcia, zapraszając widza do rozważenia nieuchronnych konsekwencji tak dzikiego konfliktu. Niejasne formy tła sugerują środowisko spustoszenia, podkreślając izolację i ponadczasową jakość walki.