In deze expressieve scène staan twee jonge meisjes bij een rustieke put, waarbij ze het menselijke element harmonieus integreren in de weelderige schoonheid van de natuur. De kunstenaar heeft meesterlijk de interactie tussen schaduw en licht vastgelegd; het zachte zonlicht dat door de takken stroomt creëert een kantachtige effecten die het warme gevoel versterkt. Het groene loof dat de put omringt lijkt bijna levend, met verschillende tinten groen die de vitaliteit van het bosleven oproepen. Elk blad is met een zorgvuldige aandacht voor detail afgebeeld, wat de bewondering van de kunstenaar voor de complexiteit van de natuur toont.

De meisjes, gekleed in periodedracht, belichamen een gevoel van jeugdige onschuld en verantwoordelijkheid terwijl ze zich bezighouden met de eenvoudige, maar essentiële taak van water halen. Het contrast tussen hun donkere kleding en de heldere omgeving suggereert een verbinding tussen het zware leven van deze plattelandsmeisjes en de warme omhelzing van de natuurlijke wereld om hen heen. De kleine emmer die een van de meisjes vasthoudt, is een symbool van hun dagelijkse taken, en er is toch een merkbare vreugde in hun interacties. Dit stuk weerspiegelt niet alleen een specifiek moment in het plattelandsleven, maar spreekt ook over de band tussen de mensheid en de natuur, waardoor het een aangrijpende herinnering aan eenvoudigere tijden wordt.