De scène ontvouwt zich met een stille intensiteit: drie figuren zitten aan de rand en kijken naar een schijnbaar eindeloze uitgestrektheid van de zee. De vlakheid van de compositie, kenmerkend voor de stijl van de kunstenaar, creëert een gevoel van stilte; de zee is een uitgestrekt, ononderbroken vlak van groen, dat een lucht van gedempte tinten ontmoet. Eén figuur wordt beschermd door een gele parasol, die een vleugje kleur en een vleugje mysterie toevoegt. De andere twee baden in het zonlicht, hun vormen worden gedefinieerd door eenvoudige, solide kleurblokken. Het gebruik van gedurfde kleuren en vereenvoudigde vormen door de kunstenaar is opvallend.

Er is hier een gevoel van vrije tijd, van een moment dat in de tijd is gevangen, de ruggen van de figuren zijn naar de kijker gekeerd en nodigen ons uit om deel te hebben aan hun contemplatie. De compositie is evenwichtig, de horizonlijn plaatst de zee en de lucht bijna perfect in het midden, waardoor het oog wordt uitgenodigd om te dwalen - ik kan bijna het zachte klotsen van de golven horen en de warme bries voelen.