Het schilderij vangt een serene en raadselachtige scène: een zonsondergang gehuld in mist. De compositie is eenvoudig maar treffend, met horizontale banden die het doek domineren. Bovenin gaat de lucht over in tinten groen en oranje, culminerend in een stralende zon. Beneden weerspiegelt een serene waterpartij de gedempte tonen van de lucht, wat duidt op een rustige en reflectieve omgeving. De kunstenaar gebruikt kleur op meesterlijke wijze om een gevoel van diepte en atmosfeer te creëren, de subtiele gradaties van licht en schaduw nodigen de toeschouwer uit om in het schilderij te drijven.

De techniek van de kunstenaar lijkt de voorkeur te geven aan brede, platte kleurvlakken, waardoor een bijna grafische kwaliteit ontstaat, wat een kenmerk is van zijn stijl. De emotionele impact is een stille contemplatie. Het gedempte palet en de vervaging van de horizon suggereren een moment van overgang, een vluchtige schoonheid die een gevoel van vrede en eenzaamheid oproept. Het fluistert een verhaal over de vergankelijke aard van de tijd en de serene schoonheid die te vinden is in de stille momenten van de dag.