Deze ontroerende scène toont twee jonge meisjes die opgaan in een teder moment van kinderlijk spel. Het oudere meisje zit blootsvoets op de versleten vloer en helpt aandachtig het staande jongere meisje, dat een pop dicht tegen haar borst houdt. De penseelstreken van de kunstenaar zijn fijn maar textuurrijk, waardoor er een voelbare warmte en realisme ontstaat in het rustieke interieur — een ruimte gekenmerkt door verweerde pleistermuren, hangende pannen en een bescheiden open haard. Het kleurenpalet wordt gedomineerd door aardetinten, met zachte bruintinten, subtiele grijzen en lichte roodtinten, wat een bescheiden en intieme sfeer oproept.

De compositie is zowel intiem als verhalend en trekt de kijker mee in de stille wereld van deze kinderen. De zachte uitdrukkingen en het subtiele samenspel van licht en schaduw suggereren een stille band en een momentopname van het dagelijkse leven in de 19e eeuw. Dit werk illustreert het vermogen van de kunstenaar om de onschuld en fijne emotionele nuances van jeugd vast te leggen, terwijl het ook een kijkje biedt in de historische huiselijke context van die tijd.