Het kunstwerk legt een nachtelijke scène vast: de Pont Neuf in Parijs, badend in de zachte gloed van gaslantaarns. De kunstenaar maakt gebruik van een pointillistische techniek, met talloze kleine penseelstreken die een glinsterend effect creëren, vooral duidelijk in de weerspiegeling van de lichten van de brug in het water. Het is alsof de stad zelf ademhaalt, de lucht vol stille verwachting.

De compositie trekt het oog over de brug en leidt het naar de achtergrond waar de gebouwen afsteken tegen de nachtelijke hemel. Het koele kleurenpalet, gedomineerd door blauw en groen, roept een gevoel van rust en mysterie op, versterkt door het spel van licht en schaduw. Het voelt als een moment bevroren in de tijd, een rustige Parijse avond die tot leven is gewekt. Het kunstwerk spreekt over een vervlogen tijd, waarin de simpele schoonheid van een stad 's nachts genoeg was om de ziel te boeien.