Het kunstwerk vangt de majestueuze schoonheid van een berglandschap; een plek waar de lucht fris is en de stilte alleen wordt verbroken door het gefluister van de wind. Hoge toppen, gedeeltelijk gehuld in mist, domineren de achtergrond, hun besneeuwde oppervlakken suggereren de rauwe kracht van de natuur. Op de voorgrond omlijst een groep bomen, weergegeven met delicate penseelstreken, een kleine, rustieke woning. Het behendige gebruik van aquarel door de kunstenaar laat een zacht, diffuus licht de scène baden, waardoor een gevoel van rust ontstaat.

Een kleine kudde vee, ogenschijnlijk op hun gemak, baant zich een weg over een rotsachtig pad, en voegt een vleugje leven en beweging toe aan de verder serene compositie. Het kleurenpalet wordt gedomineerd door aardetinten - groen, bruin en grijs - geaccentueerd door de witten van de sneeuw en de subtiele blauwtinten van de lucht. Het algemene effect is een stille contemplatie, die de kijker uitnodigt om even stil te staan en de grootsheid van de natuur te waarderen. Het spreekt over een tijd waarin het levenstempo lager was en de verbinding met de aarde dieper.