De scène ontvouwt zich met een serene rust, een landschap badend in de zachte gloed van een ondergaande zon. Een breed, ruim water domineert het onderste deel van het doek, het oppervlak weerspiegelt de lucht als een spiegel. In de verte suggereert een vage contour een stad of dorp, met de gebouwen als silhouetten tegen de horizon, wat de menselijke aanwezigheid en de rust van het leven op het platteland impliceert.

Het gebruik van licht door de kunstenaar is meesterlijk; de warme tonen van de lucht gaan zacht over in de koelere tonen van het water, waardoor een gevoel van diepte en afstand ontstaat. De penseelstreken zijn zichtbaar, en vangen de beweging van het water en de textuur van het gebladerte langs de kustlijn. Het spel van licht en schaduw roept een gevoel van vrede op, een uitnodiging om te verdwalen in de uitgestrektheid van het landschap. Het is een moment vastgelegd, een vleugje frisse lucht, een ode aan de schoonheid van een Nederlands landschap.