Het werk vangt een rustig moment aan de rand van een tegel fabriek, een scène omgeven door uitgestrekte velden. Het gebouw, bescheiden maar robuust, is een getuigenis van werkzaamheid, met zijn symmetrische ramen en kenmerkende schoorstenen die omhoog steken naar de hemel als vingers die naar de hoogte wijzen. Het omringende landschap, getekend met delicate lijnen en subtiele texturen, roept een gevoel van harmonie op tussen de landelijke omgeving en menselijke activiteit—er is een zachte ritme terwijl een door paarden getrokken wagen langzaam voorbijrijdt. Een eenzame boom, die lichtjes in de wind wiegt, voegt een rustige tegenstelling toe aan de sterke fabriek, belichaamt de veerkracht van de natuur naast het industriële leven.

Het kleurenpalet, hoewel voornamelijk monochrome, speelt met de interactie tussen licht en schaduw, wat nuance diepte aan de compositie biedt. De arceringstechniek, een kenmerk van Van Gogh’s vroege werken, geeft het een tastbare kwaliteit en een gevoel van beweging die het tafereel tot leven brengt. Bij het bekijken van dit werk, roept het een gevoel van nostalgie en reflectie op—een momentopname van het leven die arbeid en de overvloed van de aarde met elkaar verweeft. Dit stuk is niet alleen belangrijk als een vertegenwoordiging van Van Gogh's verkenning van het dagelijks leven, maar ook als een reflectie op de sociale transformatie van de late 19de eeuw, toen de invasie van de industrie begon om de landschappen van Europa te herconfigureren.