De scène explodeert van brute kracht; het is een viscerale drama dat zich voor mijn ogen ontvouwt. Een gespierde figuur, wiens lichaam glanst onder de geïmpliceerde zon, domineert de compositie. Met een knots hoog geheven staat hij op het punt een laatste slag toe te dienen. Onder hem kronkelt een mythisch wezen, half mens, half paard, in pijn. Hun strijd is hevig, elke spier spant zich in een wanhopige poging om de ander te overwinnen. De kunstenaar legt de intensiteit van deze strijd op meesterlijke wijze vast. De levendige rode kleur van de mantel van de held dient als focuspunt en trekt de blik in de gedempte blauwen en bruinen die het landschap domineren. Ik kan bijna de grommen, de kreten horen - de rauwe energie van het conflict die weergalmt van het doek. De penseelstreken zijn gedurfd, een getuigenis van de passie van de kunstenaar, die een gevoel van directheid en de pure fysieke kant van de strijd geven. Zelfs het omliggende landschap lijkt het drama te absorberen, de verre vormen weerspiegelen de onrust van de centrale figuren.