Scena eksploduje surową siłą; to trzewna drama rozgrywająca się na moich oczach. Utrzymana w domyśle postać muskularnego mężczyzny, której ciało lśni w słońcu, dominuje w kompozycji. Z podniesionym wysoko kijem, jest gotów zadać ostateczny cios. Pod nim, mityczne stworzenie, pół-człowiek, pół-koń, wije się w agonii. Ich walka jest zaciekła, każdy mięsień napina się w desperackiej próbie pokonania drugiego. Artysta mistrzowsko oddaje intensywność tej walki. Żywa czerwień płaszcza bohatera działa jako punkt centralny, przyciągając wzrok pośród stonowanych błękitów i brązów, które dominują w krajobrazie. Prawie słyszę pomruki, krzyki – surową energię konfliktu rezonującą z płótna. Pociągnięcia pędzla są odważne, świadczą o pasji artysty, dając poczucie natychmiastowości i czystego fizykalizmu bitwy. Nawet otaczający krajobraz zdaje się pochłaniać dramat, odległe formy odzwierciedlają zamęt centralnych postaci.