Het kunstwerk toont een zelfportret, een boeiende blik die de onze ontmoet; de kunstenaar, een man op leeftijd, is omlijst tegen een sombere achtergrond. Gedempte, aardse tonen domineren – diep bruin en olijfgroen vermengen zich, waardoor een sfeer ontstaat die zowel introspectief als rijk aanvoelt. De blik van de kunstenaar is vastberaden, direct, zijn bril rust op zijn neus en geeft intelligentie en een vleugje melancholie weer.

De kleding van de kunstenaar – een donkere jas, een knisperende witte stropdas – getuigt van de formaliteit van die tijd en misschien van zijn positie in de samenleving. De penseelstreken zijn zichtbaar, los maar precies, een getuigenis van zijn meesterschap; de manier waarop het licht het gezicht vangt en de subtiele weergave van de stof, onthult de vaardigheid van de kunstenaar. Het is een portret dat uitnodigt tot dialoog, een glimp van een leven, een geest en een tijdperk.