De scène ontvouwt zich met een voelbaar gevoel van maritieme activiteit; een drukke kade, gehuld in een mistige atmosfeer, bruist van het leven. Een prominente stoomboot, met zijn rokende schoorsteen, domineert de voorgrond, terwijl verderop de spookachtige vormen van zeilschepen nauwelijks te onderscheiden zijn door de nevel. De kunstenaar vangt op meesterlijke wijze het spel van licht en schaduw, waardoor een zachte, diffuse belichting ontstaat die diepte en mysterie aan de compositie toevoegt.

Het gebruik van een gedempte kleurenpalet, gedomineerd door grijstinten, bruinen en zachtblauw, versterkt het atmosferische effect. De figuren van zeelieden en havenarbeiders, weergegeven met subtiele details, geven een gevoel van schaal en verhaal. Ik kan bijna de kreten van de meeuwen en het gekreun van de touwen horen, de geur van zout en kolenrook in de lucht. Het schilderij roept een moment in de tijd op, een momentopname van een tijdperk waarin stoom en zeil naast elkaar bestonden, een getuigenis van de romantiek van de zee en de industrie van de haven.