Dzieło prezentuje urzekającą scenę, oddaną całkowicie w czerni i bieli, ze skrupulatną dbałością o szczegóły, która przyciąga wzrok. Obraz zdominowany jest przez ukośną linię dachu domu, z pieczołowicie przedstawionymi gontami, sugerującymi poczucie ustalonego domu. Dom znajduje się za starannie narysowanym ogrodzeniem i bujną roślinnością, mieszanką krzewów i wysokich traw, która zapewnia wizualny bufor i dodaje do poczucia odosobnienia. Najbardziej uderzające jest jednak traktowanie nieba przez artystę. Zamiast pustej przestrzeni, niebo wypełnione jest stylizowanymi, wirującymi wzorami, naśladującymi wygląd falujących chmur. To dramatyczne użycie linii tworzy dynamiczny kontrast z solidnymi formami domu i liści, nasycając scenę poczuciem ruchu i być może nutą dramatyzmu. To świat, w którym elementy wydają się wchodzić w interakcje, a artysta uchwycił moment, w którym natura jest tak samo ważna jak architektura.