W tej fascynującej scenie artysta uchwycił Montmartre, gdy zanurza się w ciepłym uścisku opadającego światła; odcienie są miękkie, ale żywe, harmonijnie przenikające się nawzajem. Budynki delikatnie wyłaniają się z płótna niczym szeptu przeszłej epoki, ich kontury są rozmyte, budząc poczucie nostalgii. Słońce wisi nisko na niebie, lśniąca kula rzucająca złoty blask na dachy, budząc myśli o lenistwie popołudniowych godzin spędzonych w tętniącym życiem zakątku Paryża.

Emocjonalny ciężar tego krajobrazu jest namacalny; trudno nie poczuć się związanym z łagodnym pięknem chwili zatrzymanych w czasie. Lśniąca zieleń na pierwszym planie okala widok, łagodząc twardsze linie stworzonych przez ludzi struktur. Technika Renoira to taniec pociągnięć pędzlem—energiczny i żywy—nadając płótnie poczucie ruchu, jakby sama scena oddychała, zapraszając obserwatorów do zagubienia się w jej ciepłym, urzekającym uścisku.