Autoportret ten, oddany z surową, niemal dziecięcą prostotą, głęboko mnie wciąga; szorstkie krawędzie papieru, surowe rysy, wszystko wydaje się głęboko osobiste. Spojrzenie jest bezpośrednie, niezachwiane, niczym lustro odbijające zmagającą się duszę. Odcienie skóry są stłumione, ale na policzkach i ustach widać rumieniec, który mówi o trwającej witalności, nawet w otoczeniu kruchości. Oddanie włosów, subtelne cienie i światło, ukazują delikatną równowagę między realizmem a emocjonalną ekspresją. Włączenie słów „Sir”, „Oh! Boy” i „Very U” wraz z niedbałym rysunkiem ptaka i jabłka wydaje się prywatnym żartem, tajemniczą wiadomością z serca artysty. To spojrzenie w wewnętrzny świat artysty, opowieść opowiedziana pociągnięciami pędzla i odrobiną buntu.