Obraz przedstawia spokojną wiejską scenę, przesyconą subtelnym poczuciem samotności i cichej refleksji. Kręta, jasnobrązowa ścieżka meandruje przez spaloną zbocze, pokrytą stonowanymi zieleniami i łagodnymi ochrami, co wywołuje atmosferę odrodzenia lub odnowy. W tle dominuje samotna wieża z czerwonawym, stożkowym dachem, częściowo ukryta przez gęste, ciemnozielone drzewa na tle jasnoniebieskiego nieba z chmurami. Na pierwszym planie stoi samotna postać ubrana w ciemne, proste ubrania i biały chustę na głowie, a obok niej spacerują dwie białe kozy, dodając tej scenie ciepła i prostoty życia. Po prawej stronie obrazu znajdują się starannie uporządkowane rzędy zielonych i pomarańczowych upraw, oddzielone białą linią, co symbolizuje obecność człowieka na tle dzikiej przyrody.