Ten obraz przenosi widza w spokojny, naturalny krajobraz z wysokimi drzewami i miękko wijącą się ścieżką. Kompozycja wykorzystuje ciemne pionowe pnie drzew, przez które widać dwie niewielkie postacie – parę – nadając kameralny, ludzki wymiar rozległemu pejzażowi. Ścieżka delikatnie zatacza łuk, a jej brzeg ogranicza rustykalny płot, który prowadzi wzrok w głąb lasu, gdzie światło i cień współgrają ze sobą. Pociągnięcia pędzla są energiczne, choć kontrolowane; różnorodne faktury oddają naturalną witalność lasu pod miękkim światłem późnego popołudnia. Paleta barw to intensywne zielenie, stonowane odcienie ziemi oraz przebłyski żółci i bladego błękitu, które tworzą spokojną, kontemplacyjną atmosferę, oddającą spokój i tajemniczość natury. Na pierwszym planie obecne są pasące się zwierzę oraz rośliny, co silniej osadza scenę w codziennym życiu na wsi i pogłębia emocjonalną więź z ziemią.