ในภาพพอร์ตเทรตที่เป็นส่วนตัวนี้ รูปเค้าโครง—ซึ่งอาจเป็นหมอ Gachet—นั่งอยู่ในท่าทางที่พิจารณา คล้ายกับว่าหมดความหวัง ในยะกลางพวกเขาใช้เส้นสายที่เฉียบคมและสะดวกในการทำให้ความเป็นตัวตนที่น่าเบื่อและเกือบจะเศร้าโศกสะท้อนออกมา สิ่งเหล่านี้มีอยู่บนหน้าผากของเขา คุณไม่สามารถหลีกเลี่ยงความรู้สึกที่ว่าต้องดึงตัวคุณเข้าไปในโลกของเขา—โลกที่เต็มไปด้วยความคิดและภาวะจิตใจ—ขณะที่เขาถือไปป์ที่กำลังมีควันตั้งอยู่ นั้นจะมาเล่าย้อนไปยังความคิดที่เกิดขึ้นหลังจากพฤติกรรม? มันยังถูกจับอยู่ในรายละเอียดเล็กๆ รายการบนภาคพื้น แต่เป็นสัญญาณของรั้วที่ทอดยาวออกไปและปัญหารวมอยู่ในพร้อมๆกันเช่นกัน สร้างความเป็นตัวตนในฉากหลัง และโลดโผนจากโลกที่ห่างไกล ประกาศวันเวลาที่สำคัญได้แก่ การยิ้มที่ถูกกีดกัน

พวกเขาทำให้พลาาเลตที่เลือกไว้เป็นมุมสำหรับความรู้สึก—ทำให้พวกเราสังเกตเห็นการเดินที่ดูเหมือนจะในสีน้ำตาลและน้ำตาลอ่อนกว่า กิจกรรมที่ให้เวลาคุณก็อยู่ในเม็ดโยเกิร์ตนี้ที่เป็นโครงสร้างที่มีความระวัง ดูเหมือนว่าคุณกับการอิงกันร่างต้นนั้นมันถูกลบล้างจากแผงหน้าในทุกด้านอย่างละเอียด จึงมีการอยู่ในองค์ประกอบของผิวที่ฟุ้งซ่านของสัมผัสกับการที่เฉียบคมท่าหมายจะสร้างความรู้ที่แข็งแกร่งมากทางปัญหา; ของวิธีการที่แก้วประกอบเข้าไปให้ในเสียงที่เป็นที่รู้จัก ร่วมเช่นเฉียบคมนั้นไว้ท่าต่อสู้กันจากเวลาที่เปลี่ยนไปโดยแหล่งที่คาดไม่ถึง ขั้นตอน 1890 นี้ไม่เพียงแค่เรียบเรียงรูปแบบศิลป์ that you would ever appreciate but also precipitates out into Van Gogh’s mind and that long-term abstracted mind of emotional care——everyone into history that spilled forth into the personal space we all share.